[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”PostHeaderSections” module_class=”PostHeaderSections” _builder_version=”4.0.9″ global_module=”14847″ saved_tabs=”all” collapsed=”on”][et_pb_row _builder_version=”4.0.9″ collapsed=”off”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.0.9″][et_pb_text admin_label=”Date Event \/ Categories” module_class=”dateEventPosts” _builder_version=”4.4.9″ _dynamic_attributes=”content”]@ET-DC@eyJkeW5hbWljIjp0cnVlLCJjb250ZW50IjoiY3VzdG9tX21ldGFfZGF0ZV9ldmVudCIsInNldHRpbmdzIjp7ImJlZm9yZSI6IiIsImFmdGVyIjoiIiwiZW5hYmxlX2h0bWwiOiJvZmYifX0=@[\/et_pb_text][et_pb_post_title meta=”off” module_class=”titleImgPost” _builder_version=”4.0.9″][\/et_pb_post_title][et_pb_text admin_label=”Tag” module_class=”tagPosts” _builder_version=”4.4.9″ _dynamic_attributes=”content”]@ET-DC@eyJkeW5hbWljIjp0cnVlLCJjb250ZW50IjoicG9zdF90YWdzIiwic2V0dGluZ3MiOnsiYmVmb3JlIjoiIiwiYWZ0ZXIiOiIiLCJsaW5rX3RvX3Rlcm1fcGFnZSI6Im9uIiwic2VwYXJhdG9yIjoiIHwgIiwiY2F0ZWdvcnlfdHlwZSI6ImNhdGVnb3J5In19@[\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”contentPosts” module_class=”contentPosts” _builder_version=”4.0.9″][et_pb_row _builder_version=”4.0.9″][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.0.9″][et_pb_text admin_label=”Content” _builder_version=”4.7.5″ hover_enabled=”0″ sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Cultuur is steeds vaker aanwezig in ons dagelijkse leven en wil dan ook voor iedereen toegankelijk zijn via artistieke evenementen op plaatsen die buiten de gewone museale setting vallen, zodat nieuwe culturele instellingen ontstaan. Kunstencentra, een concept dat in de jaren 1970 ontstond, bieden een nieuwe manier om werken te produceren en kunstenaars te promoten. Wij zullen hier het Jeu de Paume in Parijs onder de loep nemen op basis van de ontboezemingen van kunstcritica en curator Marta Gili, die ons zal helpen om alle aspecten en uitdagingen van een kunstencentrum te ontwaren. Hiervoor zullen we ons baseren op de MOOC Digital Media Kunst, beeld en culturele instellingen.<\/p>\n
In de eerste plaats moet een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen een museum en een kunstencentrum. \u00ab De verschillen zijn vrij technisch \u00bb, zegt Marta Gili, want het museum heeft een eigen collectie, het zorgt ervoor, het heeft een echte erfgoedopdracht. Het kunstencentrum heeft geen collectie, bezit geen kunstwerken, maar biedt kunstenaars een plaats om te cre\u00ebren, het neemt deel aan het creatieve proces en organiseert tijdelijke tentoonstellingen. In het Jeu de Paume zijn deze tentoonstellingen verspreid over 2 verdiepingen, wat natuurlijk scenografische mogelijkheden biedt. In Parijs zijn er heel vaak thematentoonstellingen, merkt Marta Gili op, tentoonstellingen waar slechts \u00e9\u00e9n werk van een bepaalde kunstenaar te zien is en vervolgens het werk van een andere kunstenaar, waardoor we geen globale visie op het werk van een bepaalde kunstenaar kunnen krijgen. Daarom hebben we in het Jeu de Paume een zwak voor monografische tentoonstellingen, maar ook voor foto\u2019s uit de 20ste eeuw, en deze twee verdiepingen staan op zo\u2019n manier met elkaar in verbinding dat er een samenhangend geheel ontstaat door Verleden en Heden met elkaar te verbinden. Uiteraard zijn de tentoonstellingen daartussen op een doordachte manier samengesteld, waarbij het Jeu de Paume dezelfde politieke, sociale en artistieke leidraad probeert aan te houden zodat de globale samenhang behouden blijft.<\/p>\n
De organisatie van een tentoonstelling is een delicaat proces, aangezien het kunstencentrum een beroep moet doen op \u00ab curatoren \u00bb die zelf moeten samenwerken met de kunstenaar in kwestie. Hun opdracht is een tentoonstelling te cre\u00ebren, er een betekenis aan te geven, een verhaal te vertellen om zo praktijken te belichten en sleutels tot interpretatie aan te reiken. Naast de \u00ab curatoren \u00bb die aan het centrum toegewezen zijn, wordt elk jaar een jonge onafhankelijke curator geselecteerd om aan de uitwerking deel te nemen en kunstenaars voor te stellen. Elke kunstenaar heeft een ander universum met verschillende benaderingen, maar iedereen zoekt naar een zekere verstandhouding met het team omdat het een collectieve weg is om het werk te reconstrueren, met respect voor de intenties van iedereen. De vertrouwensrelatie met de galerijen (of soms de rechthebbenden) is van essentieel belang omdat zij met bepaalde kunstenaars al heel lang samenwerken.
Het contact met het publiek blijft uiteraard essentieel, het Jeu de Paume heeft een virtuele ruimte omdat het internet een democratische ruimte is waar de creatie vrij is. Het centrum biedt ook opleidingen in beeldende kunsten aan, altijd met het idee om een zekere verstandhouding met een publiek van alle leeftijden tot stand te brengen.<\/p>\n
Agid Philippe en Tarondeau Jean-Claude, \u00ab\u00a0Manager les activit\u00e9s culturelles\u00a0\u00bb, Revue fran\u00e7aise de gestion 29\u00a0(142), 2003, pp.\u00a0103112. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.3166\/rfg.142.103-112<\/a>. Alves Celia Bense Ferreira en Poulard Fr\u00e9d\u00e9ric, \u00ab\u00a0Le travail dans les institutions culturelles\u00a0\u00bb, Societes contemporaines n\u00b0 66\u00a0(2), Presses de Sciences Po, 01.09.2007, pp.\u00a0516.<\/strong><\/p>\n Cameron Sylvie en Tobelem Jean-Michel, Art et gestion de l\u2019art. Leadership et institutions culturelles, Liber (Editions), 2013. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/www.tourisme-espaces.com\/doc\/8998.art-gestion-art.html<\/a>, geraadpleegd op 17.04.2020. Cordonnier Sarah, \u00ab\u00a0L\u2019\u00e9dition des centres d\u2019art, de l\u2019archive \u00e0 l\u2019\u00e9nonciation \u00e9ditoriale\u00a0\u00bb, Communication & Langages 154\u00a0(1), 2007, pp.\u00a099110. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.3406\/colan.2007.4693<\/a>. Donnat Olivier, \u00ab\u00a0Les pratiques culturelles des Fran\u00e7ais \u00e0 l\u2019\u00e8re num\u00e9rique: \u00c9l\u00e9ments de synth\u00e8se 1997-2008\u00a0\u00bb, Culture Etudes 5\u00a0(5), 2009, p.\u00a01. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.3917\/cule.095.0001<\/a>. Grzech Kinga, \u00ab\u00a0La sc\u00e9nographie d\u2019exposition, une m\u00e9diation par l\u2019espace\u00a0\u00bb, La lettre de l\u2019OCIM (96), 2004, p.\u00a09.<\/strong><\/p>\n He Mengzhen, Exposer l\u2019art contemporain depuis les ann\u00e9es 1960\u202f: les statuts et les r\u00f4les des commissaires d\u2019exposition, Masterthesis, Grenoble, Universit\u00e9 Grenoble Alpes, 2018. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/dumas.ccsd.cnrs.fr\/dumas-02169781<\/a>, geraadpleegd op 17.04.2020. Jeanpierre Laurent, Mayaud Isabelle en Sofio S\u00e9verine, \u00ab\u00a0Repr\u00e9senter les commissaires d\u2019exposition d\u2019art contemporain en France\u202f: une interm\u00e9diation collective impossible\u202f?\u00a0\u00bb, Le Mouvement Social n\u00b0 243\u00a0(2), La D\u00e9couverte, 05.06.2013, pp.\u00a07989.<\/strong><\/p>\n Jutant Camille, \u00ab\u00a0Interroger la relation entre public, institutions culturelles et num\u00e9rique\u00a0\u00bb, La Lettre de l\u2019OCIM. Mus\u00e9es, Patrimoine et Culture scientifiques et techniques (162), Office de Coop\u00e9ration et d\u2019Information Mus\u00e9ographiques, 01.11.2015, pp.\u00a01519. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.4000\/ocim.1578<\/a>. Dit artikel gaat uitsluitend over het verband tussen de tentoonstellingsruimte en de digitale technologie: digitale apparatuur is belangrijk voor de relatie tussen de culturele instelling en haar publiek, zoals de virtuele ruimte van het Jeu de Paume, het is vaak een speelse plaats waar het publiek museumervaring kan opdoen of uitbreiden, het is dus een essentieel instrument dat nieuwe ervaringen biedt voor deze instellingen.<\/p>\n Lee Bo-Kyoung, \u00ab\u00a0Espaces d\u2019expositions temporaires consacr\u00e9s \u00e0 l\u2019art contemporain\u00a0\u00bb, Marges. Revue d\u2019art contemporain (05), Presses universitaires de Vincennes, 15.06.2007, pp.\u00a04060. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.4000\/marges.705<\/a>. Mairesse Fran\u00e7ois, Gestion de projets culturels \u2013 Conception, mise en oeuvre, direction, Armand Colin, 11 rue Paul Bert, 92247 Malakoff Cedex, Dunod \u00c9diteur, 2016.<\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/www.armand-colin.com\/gestion-de-projets-culturels-conception-mise-en-oeuvre-direction-9782200613594<\/a>, geraadpleegd op 28.04.2020. Scrive Martine, \u00ab\u00a0Qui fait une exposition? Du commissaire \u00e0 l\u2019\u00e9quipe projet\u00a0\u00bb, Culture & Mus\u00e9es 6\u00a0(1), 1994, pp.\u00a099104. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/doi.org\/10.3406\/pumus.1994.1051<\/a>. Thi ai lien Pham, \u00ab\u00a0Des m\u00e9diateurs (culturels) dans un centre d\u2019art\u00a0\u00bb, MEI (M\u00e9diation et Information) (19), 02.2004, pp.\u00a0190198.<\/strong><\/p>\n De auteur stelt vast dat er steeds meer bemiddelaars in musea en kunstencentra zijn en onderzoekt de problemen en uitdagingen van dit beroep met het oog op een specifieke doelstelling: de democratisering van de kunst. Thi Ai Lien Pham, die een onmisbaar instrument is geworden voor het overbrengen van de sleutels van de artistieke interpretatie, deelt met ons haar contacten met de bemiddelaars in het Palais de Tokyo in Parijs.<\/p>\n Tobelem Jean-Michel, La gestion des institutions culturelles \u2013 Mus\u00e9es, patrimoine, centres d\u2019art, 3\u00e8me \u00e9dition, Armand Colin, 11 rue Paul Bert, 92247 Malakoff Cedex, Dunod \u00c9diteur, 2017 (Collection U). <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/www.armand-colin.com\/la-gestion-des-institutions-culturelles-3e-ed-musees-patrimoine-centres-dart-9782200616830<\/a>, geraadpleegd op 28.04.2020. Tobelem Jean-Michel, La culture pour tous. Des solutions pour la d\u00e9mocratisation?, Fondation Jean Jaur\u00e8s, 12, CIT\u00c9 MALESHERBES \u2013 75009 PARIS, 2016. <\/strong><\/p>\n Online: https:\/\/jean-jaures.org\/nos-productions\/la-culture-pour-tous-des-solutions-pour-la-democratisation<\/a>, geraadpleegd op 28.04.2020. Fourteau Claude, Les institutions culturelles au plus pr\u00e8s du public, Louvre Editions, Paris, La Documentation fran\u00e7aise, 2002. <\/strong><\/p>\n
Doordat meerdere punten aansluiting vinden met het boek Art et gestion de l\u2019art. Leadership et institutions culturelles van Sylvie Cameron en Jean-Michel Tobelem, krijgen we hier een beschouwing over de logistieke, beheers-, marketing- en managementkant van een culturele instelling, wat uitermate interessant is om onze visie op deze instellingen uit te diepen en de uitdagingen beter te begrijpen.<\/p>\n
<\/strong>Dit artikel richt zich op verschillende culturele instellingen (zoals bijvoorbeeld de wereld van het Circus) en hun personeel in zijn geheel (van museumconservator tot artiest) om de werking van deze instellingen beter te begrijpen.<\/p>\n
In dit boek stellen de auteurs verschillende visies voor op het beheer van een culturele instelling door te kijken naar de dynamiek van het leiderschap. Hoe blijf je competitief en aantrekkelijk in een steeds veeleisender en materialistischer maatschappij? Cultuur moet een essentieel onderdeel blijven en culturele instellingen moeten zichzelf vernieuwen.<\/p>\n
Als thuis voor artistieke producties en tentoonstellingen vormen kunstencentra een volwaardige plek voor de hedendaagse kunst. Ze doorbreken hun continu\u00efteit met tijdelijke tentoonstellingen. Om hiervan een spoor te bewaren, is het belangrijk om publicaties uit te geven (tentoonstellingscatalogi, folders\u2026) die zullen blijven bestaan en een echt artistiek geheugen van de locatie vormen. Hier hebben we dus een focus op het hele redactionele aspect van een kunstencentrum.<\/p>\n
Dit artikel is een samenvatting, een verslag van twee studies die in 1997 en 2008 uitgevoerd werden (Cf: DONNAT Olivier, Les pratiques culturelles des Fran\u00e7ais \u00e0 l\u2019\u00e8re num\u00e9rique: enqu\u00eate 2008. Parijs: La D\u00e9couverte \/ Minist\u00e8re de la Culture et de la Communication, 2009). In de loop van een decennium bestudeert hij de plaats die beeldschermen in ons dagelijkse leven ingenomen hebben met het internet, en dat het daarom van essentieel belang is om toegang te hebben tot de digitale cultuur. Wat zijn nu de uitdagingen voor culturele organisaties om over een virtuele ruimte te beschikken?<\/p>\n
<\/strong>De scenograaf is een sleutelfiguur bij de uitwerking van een tentoonstelling: in samenwerking met het culturele team, de curator en de kunstenaar denkt en herdenkt hij de tentoonstellingsruimte zodat men komt tot een unieke ervaring, rekening houdend met alle aspecten die dit met zich meebrengt, zoals de omzwervingen van de toeschouwer. Het is een veelzijdige baan waarbij je over heel wat verschillende talenten moet beschikken: over al deze complexiteiten verwondert Kinga Grzech zich.<\/p>\n
Deze thesis gaat over de rol van curatoren. Deze rol wordt vandaag de dag steeds belangrijker met de uitbreiding van culturele evenementen en zalen. Steeds vaker bevraagd, aanwezig en veelzijdig, blijken \u00ab\u00a0curatoren\u00a0\u00bb essenti\u00eble figuren te zijn bij de uitwerking van een artistiek evenement, zoals Marta Gili ook al toelicht.<\/p>\n
<\/strong>Dit artikel heeft uitsluitend betrekking op het statuut zelf van de curator van hedendaagse kunst, zijn sociale toestand, zijn juridische statuut\u2026 Dit beroep, dat steeds omvangrijker wordt, vereist een totale veelzijdigheid, maar omvat ook complexe aspecten die dynamisme vereisen.<\/p>\n
In dit artikel analyseert Bo-Kyoung Lee de nieuwe tentoonstellingsruimtes die de voorkeur genieten van hedendaagse kunstenaars. De hedendaagse kunst heeft zich bevrijd van de traditionele tentoonstellingsruimtes en is nu stedelijk, heterogeen, gekaderd binnen een tijdelijkheid, waarbij het \u00ab\u00a0tijdelijke\u00a0\u00bb effect een extra exclusief aspect aanreikt.<\/p>\n
In dit werk werpt de auteur een blik op de ontwikkeling van een cultureel project, van concept tot inhuldiging. Management, communicatie, samenwerking met kunstenaars, geen enkel aspect ontsnapt aan de analyse van Fran\u00e7ois Mairesse. Dit is een zeer interessant boek om de door Marta Gili genoemde wegen te bewandelen.<\/p>\n
In dit artikel gaat Martine Scrive in op de mensen die een echte leidraad vormen bij de ontwikkeling van een tentoonstelling door verschillende beroepen te analyseren, zoals de \u00ab\u00a0wetenschappelijke ontwerpers\u00a0\u00bb die zij bijvoorbeeld noemt. In werkelijkheid zijn heel veel mensen essentieel bij de uitwerking van een tentoonstelling, iedereen heeft een betekenis te geven en vult het werk van de anderen aan.<\/p>\n
In dit werk, dat een aanvulling vormt op de in deze bibliografie geciteerde documenten over beheer en management, geeft de auteur ook een definitie van het begrip \u00ab\u00a0culturele marktorganisaties\u00a0\u00bb door zijn onderwerp niet uit te breiden tot culturele instellingen die niet noodzakelijk marktgericht zijn en door in ruime mate rekening te houden met het digitale en virtuele aspect.<\/p>\n
Culturele instellingen, ook al zijn zij bedoeld om voor iedereen toegankelijk te zijn, worden nog steeds bijna uitsluitend bezocht door goed ge\u00efnformeerde mensen. Dit is de vaststelling die Jean-Michel Tobelem in zijn boek maakt, terwijl hij nadenkt over beleidsmaatregelen voor de democratisering van kunst, zodat deze eindelijk door iedereen werkelijk gewaardeerd kan worden, uitgaande van een gelijke basis.<\/p>\n