Het werk van Philippe Baraduc brengt wetenschap en podiumkunsten samen. Zijn interactieve voorstelling Topology maakt het publiek warm voor wiskunde en combineert decimalen met topologische ringen. Dit project werd ondersteund door Numédiart verbonden aan de Université de Mons bij de ontwikkeling van twee prototypes, door Designregio Kortrijk voor het design en de fablab, door Le Fresnoy voor het creatieve gedeelte en door Transcultures voor de “zoektocht naar financiering” en de promotie.

Hij wil met Topology het publiek warm maken voor wiskunde door middel van een interactieve voorstelling waarin decimalen en topologische ringen met elkaar gecombineerd worden. In een samenleving waarin innovatie en nieuwe technologieën steeds vaker aan belang winnen, is het immers noodzakelijk om zich deze wetenschappelijke referenties eigen te maken zodat men in de toekomst kan wegen op de keuzes van de samenleving. Philippe Baraduc wil, samen met podiumkunstenaars zoals de Compagnie Al Kymia, wiskundige abstracties rond cirkels en topologie omzetten in een voorstelling. Hij maakt daarbij gebruik van specifieke technieken, met name die van het “objectentheater”, de hoelahoep, de geluidskunst en de digitale kunst. Topology is dus een echte ontmoeting tussen verschillende technieken, tussen podiumkunsten en wetenschap, tussen het universum van de cirkel en de topologie en de echte wereld.

Voor zijn werk Haruspices combineert de beeldende kunstenaar Jonathan Pêpe de meest elementaire materialen met robotica en kunstmatige intelligentie om zo een steeds intiemere relatie tussen de computer, de machine en het menselijke lichaam te toetsen. Hij werd in het kader van de eerste projectoproep ondersteund door middel van technologische ideeënvormingssessies aangeboden door het Institut Numédiart verbonden aan de Université de Mons en de Université Polytechniques des Hauts-de-France.

In een medische setting zet Jonathan Pêpe Haruspices op, waarbij de naam verwijst naar de waarzeggerij die in het oude Rome werd beoefend, waar de toekomst gelezen werd in de ingewanden van een geofferd dier. Opgevat als een geheel van

beeldende voorstellingen, bestaat het werk onder andere uit siliconen vormen, printplaten, een pneumatische en evolutionaire installatie, 3D-prints, tal van materialen (PVC, hout, metaal, glas, plexiglas), een film met de installatie, evenals twee personages in witte, bijna futuristische outfits, gespeeld door Indira Beraud en Régina Démina. Het geheel staat geïnstalleerd op een doktersstoel, verbonden met de IBM Watson die voortdurend de emoties doorgeeft bij de meest getwitterde berichten (politiek nieuws, smeuïge sterrenroddels, bad buzz).

Op basis van de emotie die de IBM Watson registreert, stelt Haruspices hartslagen voor, pulsaties die in intensiteit variëren, een intensiteit waarvan het ritme de toestand van een “wereld op de dool” weerspiegelt. De installatie bestaat uit drie machines, drie wezens. De teksten van het internet die door deze machines worden opgevangen, werken in op hun gemoedstoestand, waardoor hun lichamen soepel bewegen.

Soft robotica toepassen in de kunst stelt ons in staat om te veronderstellen dat de computer, de machine en het menselijke lichaam steeds dichter bij elkaar komen naarmate de technische en technologische vooruitgang vordert. Door de meest elementaire materialen te combineren met robotica, verkent de kunstenaar de relatie met nieuwe technologieën door een originele manier voor te stellen voor het bedenken van robotica en elektronica.